Anne ile kuzusunun birbirine olan bağı diye düşündüğüm emme olayını sonlandırmanın zamanıydı. Hedefim 2 yaş idi ama kuzucuk yememe olayını abarttığı için ve olayı tiryakilik boyutuna çevirdiği için bir bakıma mecbur kaldım. Tiryakilik olayını şöyle anlatayım, tüm gece boyunca emmek istemesi gibi.
Olayı şöyle yürüttüm;
Önce etrafımdaki annelerin bıraktırma hikayelerini dinledim ve içlerinden en uygun olanını kendime göre uyarladım. :) Kimi salça sürmüştü, kimi diş macunu, kimi acıbiber. Ama olayın özü tiksindirmeydi. Ben sirkeyi seçtim. Acıbiberi tercih etmedim çünkü kuzucuk acıyı seviyor, tam tersi etki yapabilir mi diye de eşimle konuyu tiye aldık. Salça ve macunu ise kızımda görsel travma olmasın diye ben istemedim.
İkinci adım, olaya kuzucuğu ısındırma idi. Acıyo, uf oldu diye başladık bu işe. Tabii ki yeterli olmadı ama bi duraksattı.
Son adım, eyleme geçiş idi. Sirke sürüldü. Emmek istediğinde önce acıyor dendi. Emme teşebbüsü ile iğrenme hareketini yapması bir oldu. Bir 10 dakika ağladı. Dayanamadım tabii ben de ağladım. Sonra sakinleşti ve bir daha sordu "acıyo?". Babası da ben de "evet acıyor" dedik. Bir süre sonra ikna oldu. Gece yatağında yatırdık ve uyandığında su ya da sütle kimi zaman emzikle ağlama krizlerini atlattık. Bu 3 gece sürdü. Uyumamak için direniyordu, mevcut alışkanlığının yerine alternatif arıyordu. Emzik ve ayakta sallama işe yaradı.
Sonuç ; bıraktırması biraz dramatik ve benim için oldukça duygusal oldu ama uyku ve yemelerimiz düzene girdiği için iyi de oldu hani. (06.07.2012)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder