Müzikal: Bremen mızıkacıları

Pazar sabahı bir adet uyduruk sakız için yarım saatlik  2 yaş sendromumuzu atlattıktan sonra Kozzy e vardık. Teyzemizin bize aldığı Bremen mızıkacıları 3 adet biletimizin biri için arkadaşımız Elifi davet ettik.

Beklerken kızımla AVM de dolaştık. Artık alışveriş arkadaşım olabilir kuzucuk çünkü oyuncakları eline alıp, "anne bunu alsak mı?" diye soruyor :)

Arkadaşımız Elif, annesi ve ben 3 biletle salona girdik. İki kuzuyu bir koltuğa oturttuk. Bizim ikinci Elifin ilk gösteri deneyimiydi. Annesinin çekinceleri vardı. Ama ikisi de bizi şaşırttı, çünkü oyun başlar başlamaz şarkılara alkışlayarak eşlik ettiler. "Hey nerdesin sabahki 2 yaş sendromlu kuzu" dedirtecek kadar keyifliydi kuzu.

Oyun bizce sıkıcıydı ama kuzular keyif aldı, ses sıkıntısı dışında pek bir sorun yoktu. En azından Haldun Tanerdeki gibi ebeveynlerin kafasını seyretmek zorunda kalmıyor çocuklar.


                          

 

Kuzular oyun sonrası sahnede elele poz verdi:) Gerçi biraz büyük hayvan figürleri ürküttü ama olsun.

 

Sonra eve geldik, bir süre oynadılar ama bir süre sonra "bu benim oyuncağım ellemesin" modları başladı. Hemen dışarı attık kendimizi."Sıplamaya" Hello babye gittik. Ayşe mağaza içinde dolaşırken ben bu iki cadıyı oyun alanına götürdüm. O küçücük alanda ikisi de farklı noktada olmayı nasıl becerdi bilemiyorum. Biri zıplarken diğeri tünelde dolanmayı yada top havuzunu tercih etti. Gözüm şehla kalacaktı :)

Su yüzünden ikinci bir sendrom daha geçirdik kuzuyla. Elimi ayağımı kitlemeyi çok iyi beceriyor böyle durumlarda. Geçecek geçecek bu sendromlar geçecek!

 

 

Eve döndük Ayşe ile Elifin gitme zamanı geldiğinde bu sefer Elifin sendromu başladı. "Ben gelmicem!" Bir Pazar günü için bu kadar sendrom ağır geldi bu iki anneye.  Tüm gün uyumayan kuzuların, bu kadar yorgunluğun üzerine erken uyurlar düşüncesi bizi rahatlatıyordu. Ben yanılmışım Ayşe, Elif uyudu diye mesaj atarken bizimki bir sendrom daha yaşatıyordu. :)